ఏకాంతవశం

లాలా    లా  లా ల లలలలా
చిరు గాలి..  ల లా లా.. సరాగాలలా...
వెండి వెన్నెల ల లా లా వెంటాడే ఊహలా...
వాన  న నా నా వెల్లువయి పొంగే వలపులా...
తార  ర రా రా తారాడే నీ తలపులా..
మే...ఘం! మ్ హు హూ నిండు కుండ నా హృదయంలా..
ఎందుకీ
ఎందుకీ
పరవశం?
పరవశం!

విరహం

ఇప్పుడే కురిసిన వాన జల్లు పరిసరాలని పులకరింప చేసింది
చెలి కలయికని తెలిపే ఊహలు నా మనసుకి కలిగించే పులకరింత లాగా...

వాన జల్లుకు తడిసన మట్టి వాసన గమ్మత్తుగ ఉంది
చెలి చేరువలో వెళ్తున్నప్పుడు గాలి వాసన కలిగించే మత్తులాగా...

చల్ల గాలులు, కారు మబ్బులు
లేని వెచ్చదనాన్ని, రాని వెన్నెలని గుర్తు చేస్తున్నాయి...

చెలి దూరంగా వుంది
తన కలవరింత ప్రకృతి ఆస్వాదనని దూరం చేస్తుంది...

చెలీ రావే,వరాలీవే,
వెతికా నిన్ను వీచే గాలుల్లో
కన్నా నిన్ను కారు మబ్బుల్లో...
వెచ్చదనం ఏదని? వెన్నెల రాదే అని?
చెలీ రావే,వరాలీవే...

నాలోనే ఉన్నావు...

నీ తలపుల తారలెన్నో
నా హృదయాకాశం లో...

నా ఆశల కిరణాలెన్నో
నీకై చూసే చూపుల దారులలొ...

రగిలే జ్వాలలెన్నో
నీ ఊహల విరహంలో...

నిన్ను నాకు దగ్గర చేసిన దూరాన్ని అడుగు...
నీ కలలతో పగలు రేయి ఒకటైపోయిన కాలాన్ని అడుగు...

భాధ కూడా తియ్యగా ఉంటుందని తెలిపే
ఈ దూరాన్ని, కాలాన్ని ఈక్షణాన స్తంభించిపోని...

నీ కలలతో, తలపులతో, విరహంతో
ఈ క్షణం నిలిచిపోని...

కానీ ఎంత వరకు?
చెలీ ఎంత వరకు...? నీ రాకకై...

గౌతమీ తీరాన...

గౌతమీ తీరాన, ఏకాంత సమయాన..
విరహ వేదనతో నేను,
వీచే గాలుల్లా, సాగే ప్రవాహంలా..
తేలే ఊహల్లో నేను,

గూటికి చేరే పక్షులు,విహరించే చేపలు,
నా ఒంటరితనాన్ని ప్రశ్నిస్తూ ఉంటే...
చెలి రాదే అని, చెంత చేరదే అని..?
వెన్నెల్లో వెచ్చదనాన్ని వెతుక్కుంటున్నాను...
చంద్రుల్లో చెలి ముఖారవిందాన్ని చూసుకుంటున్నాను...
చుక్కల్లో తన చూపుల్ని అన్వేషిస్తున్నాను...

కిన్నెరసాని పాపి కొండల్ని పోటెక్కించినట్టు,
తలచే తలపుల, కలచే కలవరింతల స్రవంతి
నా గుండెల్ని...!

ప్రకృతి నీతో మమేకమవుతుంటే...

సంధ్యా పవనం -
నీ కురులని సుతారంగా కదిలిస్తున్నప్పుడు...

వేకువ చలి -
నీ చేతులతో నిన్ను నువ్వు చుట్టుకునేట్టు చేస్తున్నప్పుడు...

ఉదయించే సూరీడు -
నీ నుదుటి బొట్టుని చూసి,
తన ప్రతిబింబమని మురిసిపోతున్నప్పుడు...

కూసే పక్షులు -
నువ్వు చలిలో వణుకుతూ చేసే
ప్రార్ధనా గుస-గుసలు విని
ఎవరీ కొత్త పక్షి అని
ఆశ్చర్యంతోఅన్నీ నీ వైపు చూస్తున్నప్పుడు...

తొలి మంచు -
నువ్వు గుడి చుట్టు ప్రదక్షిన చేస్తుండగ,
నీ చెంప వాలున జారే
చెమట బొట్టు మీద కిరణాలు పడి మెరిసిపోతుంటే,
అది చూసి అసూయ పడుతున్నప్ప్పుడు...

నేను ఆ ప్రకృతిని మిస్స్ అవుతున్నాను...
నా చెలీ... నిన్ను మిస్స్ అవుతున్నాను...

మైమరపు

ఇప్పటి వరకూ వాన...
ఇప్పుడే మేడ మీదకి వచ్చాను...
గంట క్రితం ఒళ్ళంతా మేఘాల ముసుగేసుకున్నట్టున్న ఆకాశం,
ఇప్పుడు కోటి కళ్ళతో ఒంటి నిండా వెన్నెల పూసుకుని నగ్నంగా నా కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్టుంది...
ఇది చూసి తేరుకుని మళ్ళీ ఆకాశం వైపు చూస్తే..,
చంద్రుడు నాకేమీ తెలియదు,నేనేమీ చూడలేదు అన్నట్టు కొబ్బరాకుల చాటున దాక్కుంటున్నాడు...
నా నుండి ఎంత దాగినా అద్దంలాంటి తడిచిన నేలకి దొరికిపోయాడు...
వీచే చల్ల గాలి తాకీ తాకనట్టు నా చూపుని మరల్చడానికా అన్నట్టు కొంటెగా నన్ను అల్లరి చేస్తుంది...
గూటికి చేరే పక్షులు నా చూపుల దారికి అడ్డంగా వెళ్తూ ఇక చూసింది చాలు అన్నట్టు నన్ను ఆట పట్టిస్తున్నాయి...
ఇంతకీ నేను ఏంచూసాను..?
దేనికీ ఈ మైమరపు?!!!

మూడేళ్ళుగా ఆహ్లాదకరమైన ఇలాంటి ప్రకృతికి దూరంగా ఉన్నాను...
కానీ ఈ మైమరపు నన్ను వెంటాడుతూనే ఉంది...

ఏకాంతం

ఢిల్లి వాతావరణం అక్టోబర్-నవంబర్లో ఆహ్లాదకరంగా ఉంటుంది…

ఇప్పుడిప్పుడే చలి కాలం మొదలైనట్టుంది…
నేను ఇంటి ముందు పార్క్లో నడుస్తున్నాను…

ఈ వాతావరణం చూస్తుంటె… నాకు...
ఏజెన్సిలొ నేను టేకూరులో ఉన్నప్పటి సాయంత్రం గుర్తుకొస్తోంది...
అప్పుడు చిన్న పడవ మీద టేకూరు ఒడ్డునుండి గోదావరి మధ్యలో ఉన్న ఇసుకతెన్నుల మీదకెళ్ళాను…

వెన్నెల వచ్చే వరకు…
చుట్టు ఉన్న కొండల ఎత్తుల్ని పోల్చుకుంటూ,
వాటి అంచుల్లొ, మబ్బుల్లొ రూపులు వెతుక్కుంటూ,
గూటికెల్లే పక్షుల వరసలని గమనిస్తూ,
ఎగిరే చేపల్ని లెక్కపెడుతూ,
చాలా దూరంలొ ఉన్న పాపి కొండల్ని చూస్తూ,
ఏకాంతంగా ఉండి పోయాను…

అప్పుడు ఒకటి అనిపించింది…
నా చెలి నా పక్కనుంటె ఎంత బాగుండు అని...
ఇప్పుడు ఇలా ఒంటరిగా నడుస్తున్నప్పుడూ...