ఆలోచనలు

ఒకో క్షణం,
నన్ను ప్రశ్నిస్తాయి
నా అసహాయతని నిలదీస్తాయి
ఈ విశాల ప్రపంచంలో,
నా అస్థిత్వాన్ని శోధించమంటాయి
నేనేంటో తెలియని నన్ను నిర్దాక్షిణ్యంగా ఒంటరిని చేస్తాయి

చంచలత్వంతో మోసం చేస్తాయి
నా నమ్మకాన్ని వెక్కిరిస్తాయి
వాటిని పంచుకున్న పదిమందిలో
నన్ను అల్పుడుని చేస్తాయి

అనుక్షణం వెంటాడుతూ
నాతో పోరాడతాయి
నే పోరాడలేనని ఎదిరిస్తే
నాకు దూరమై శిక్షిస్తాయి...

నిదురపో నేస్తం...

ఏ వంకా లేని తన వంక చూస్తున్నాడు నెలవంక
చుక్కలన్నీ ఒక్కసారి చిక్కీపోయాయి
మా చిత్తా చోరుని చూపులు ఈ చుక్కలో చిక్కూకున్నాయని
వాటికేమి తెలుసు ఈ చుక్కనల్లుకున్న చిక్కులు
తెలిసీ నెలవంక ఏమీ చేయలేనన్నాడు ఇంక
కలిసిన చిరుగాలి తల నిమురుతూ జోల పాడుతుంది

నిదురపో నేస్తం...

ఇవి ఈ మధ్య నా ఊహలు చెప్పిన ఊసులు...
కొన్ని అమ్మాయి ఊహలని అబ్బాయి చెప్తున్నట్టు, కొన్ని అమ్మాయికి అబ్బాయి చెప్పే ఊసులు..

~~~~~~~~~~~~~~~

కోటీ కలలా నీ కళ్ళూ
కోటీ చుక్కాలా నీలాంబరాలూ
చుక్కాలున్నాచోటే చందురూడూ
చిక్కేను నీ కనుల ఓ నిండూ పున్నమీ నాడూ

~~~~~~~~~~~~~~~

అడగాలేదని నేనూ అడగాలేదని
అలిగినా నీ కళ్ళు మండే గోళాలు
పలకనీ నీ పెదవులు పట్టు కర్రలు
బుంగా మూతీ నీ బుగ్గలు కఠిన పాషాణాలు
అడగాలేదనీ అలకెందుకే
అడుగుతాననీ తెలిసీ కులుకెందుకే
నీ అలకనీ నేనూ ఓర్చలేనూ
ఇదిగో అడుగుతున్నాను నేను ప్రేమతో
చెలీ, కనికరించి నను కాసుకో!

~~~~~~~~~~~~~~

కలత చెందకు నేస్తం
కలలు కనే కళ్ళని కనికరించు నేస్తం
కలలు నిజమాయే వేళ రాలేదని
కను రెప్పల కౌగిలిని కనుపాపలకి దూరం చెయ్యకు నేస్తం
నిజమయ్యే కలలని నిండుగా చూపించేందుకు
ఆ కనుపాపలకి విరామం కావాలి నేస్తం
కలత చెందకు నేస్తం
నిదురపో నేస్తం

~~~~~~~~~~~~~~

కనుల కొలనులో కౌముది నిలిచే వేళలో
మనసు నీరధిలో అలలు నిను తలచే వేళలో
కలల తీరానికి నను చేర్చమని
నను ఈ అలల తాకిడి నుండి తప్పించమని
నెలరాజుని నిలదీస్తున్నాను..

~~~~~~~~~~~~~~

అడిగినా సరే అడగాలేదని అంటావు
నువ్వడిగిందే ముందూ అంటావూ
నేననడిగింది కానే కాదంటావు
వేడుకోలుకి వేళేనా ఇది?
నీ దోబూచులాటలో దారేది?
చెలీ చెప్పుకుంటున్నానూ
ఇలా వచ్చి ఆలకించూ..

~~~~~~~~~~~~~~

మౌనమే నీ బాష అయినపుడు
నీ ఉనికిలో ఒదిగిపోతా
నీరవ నిశీధిలో చంద్రాన్ని కనుగున్నట్టు
నిను చూస్తూ నీ ఒడిలో నిదురపోతా

~~~~~~~~~~~~~~

జాబిల్లి

జాబిల్లిని చూస్తున్నాను
ఏంటి అలా చూస్తున్నావని అడుగుతుంది
నీ దరి ఎలా చేరాలా అని ఆలోచిస్తున్నానన్నాను
నవ్వుతూ అది అంత తేలిక కాదంటుంది
ఎందుకు కాదు అని నేను
ఎందుకు చేరాలనుకుంటున్నావని తను

నీ వెన్నెల ఒడిలో సేద తీరాలని ఉంది
ఆ చల్లని వెలుగులో ప్రపంచాన్ని శోధించాలని ఉంది
అని నేను
ఆ వెలుగు నాది కాదు
నేనేమీ ప్రత్యేకం కాదు
అని తను
నా ప్రపంచం లో నీ వెన్నలనే చూడగలుగుతున్నానని నేను
ఈ వెన్నెల లేకపోతె ఏం చేస్తావని తను
ఒకసారి దగ్గర చేసుకున్నాక దూరం కానని నేను
మౌనంగా తను
ముని లా నేను

ఎవరు పాడతారు నాకు
చందమామ రావే జాబిల్లి రావే అని
ఎవరు చేరుస్తారు తనని నా దరికి
నా నీడని తనలో చూసుకునేంత దగ్గరకి

ఏకాంత పథం

సూర్యుని ప్రతాపం చీకటి పడినా ఇంకా వీస్తున్న గాలిలో కనిపిస్తుంది
రాత్రి తన ప్రయత్నం తను చేస్తూ చల్లదనాన్ని మోసుకొస్తుంది...

తీరిక తెచ్చుకున్న నేను అడుగులేస్తున్నాను
ఏకాంత పథంలో...

.

.

ఒక్కరినే కన్న తల్లి ఊగుడు బల్లకి ఒక వైపుండి
తన బిడ్డకి తోబుట్టువు లోటుని భర్తీ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తుంది....
.

తలపండిన ఇద్దరు పెద్దవాళ్ళు కాలాన్ని వెళ్ళదీస్తున్నారు,
ఒకరు రెండేళ్ళ మనవడిని ఉయ్యాలెక్కించి ఊపుతున్నారు...
మా ఊళ్ళో అయితే ఆ వయసువాళ్ళకి ముని మనవళ్ళు నడవడానికి ఊతంగా వస్తారు
.

ఒక అమ్మాయి, ఒక అబ్బాయి
వాళ్ళ స్కూలు స్నేహితుల గురించి మాట్లాడుకుంటున్నారు
ఈ స్నేహాన్ని ఎప్పటి వరకు నిలుపుకుంటారో...?
.

ఒక జంట... నడుస్తున్నారు...
ఎప్పుడూ చీరలో కనపడే ఆవిడ ఈరోజు చుడిదార్లో ఉంది
... ఆవిడ నడుస్తూ కబుర్లు చెప్పేస్తుంది...
ఆయన ఊ కొడుతున్నాడు... వాళ్ళిద్దరూ మేమిద్దరం ఒక జట్టు అన్నట్టుంటారు...
ఆఫీసు నుండి రాగానే వాళ్ళు చేసే మొదటి పని నడక,నడుస్తూ కబుర్లు
పని ఒత్తిడికి మంచి ఉపాయం కదా...!
.

నాలుగేళ్ళున్న ఇద్దరు పాపలు...
ఒక పాప జారుడు బల్ల దిగి, ఎవరు గెలుస్తారో చూద్దాము అంటూ పరుగెడుతుంది
ఇంకో పాప పరుగందుకోలేకపోతే, వెనక్కెళ్ళి చేయి పట్టుకుని తనతో పాటు పరుగెట్టిస్తుంది...
.

ఇద్దరు ఆరుపదులు దాటిన ఆడవాళ్ళు
పిల్లలు కనడం గురించి మాట్లాడుకుంటున్నారు...
ఇప్పటికి ఎంత జీవితాన్ని చూసుంటారో... అయినా కొత్త విషయం లానే! అంతే ఆసక్తితో!
.

ఇంకో పెద్దాయన,
వంగీ వంగలేక వాటర్ ట్యూబుని ఎత్తబోతున్నాడు ఇంకో పక్క తడపడానికి
అసంకల్పితంగానే ఆ ట్యూబుని ఎత్తి పక్కన పెట్టాను
.

నడచి అలసిన "ఆ జట్టు" బెంచి మీద కుర్చుంది...
ఇప్పుడు ఆయన కూడా కబుర్లు చెప్తున్నాడు
ఆవిడ కూడా ఊ కొడుతుంది
వాళ్ళిద్దరి మధ్యలో వాళ్ళ పాప
.

ఎంత నడిచినా నా కాళ్ళు అలసిపోవు
నడిచీ నడిచీ నా మనసు అలసిపోతుంది
అది అలసిన మరు క్షణం, ఒక్క అడుగూ ముందుకు పడదు...

నడుస్తూ...

.
.
.

దూరంగా ప్రతి పది నిమిషాలకి పైపైకి ఎదుగుతున్న పెద్ద చందమామ
పచ్చగా జ్వరం వచ్చినట్టు... నాలా ఒంటరిగా...

.
.
.

అమ్మ ఫోన్ చేసింది...
ఎంత సేపు మాట్లాడాను? 54 నిముషాలు...

.

నడుస్తూనే ఉన్నాను

.

దూరంగా చందమామ... ఇంకా పైన...చిన్నగా
ఇప్పుడు తెల్లగా మెరుస్తూ!

నాతో నేను...

ఈ రాత్రి ఢిల్లీలో జనవరి మాసపు రాత్రిలా లేదు
మా గోదావరి శీతాకాలపు సాయంత్రంలా ఉంది
ఎముకలు కొరికే చలి లేదు
చూపులకు అడ్డం పడే పొగ మంచు పొరలు లేవు

నేను ఈ సమయాన్ని వృధా చేసుకోదలచుకోలేదు
అనాయాసంగా పార్క్ లోకి అడుగులేసాను
నిర్మానుష్యంగా, పార్క్ అంతా నాకోసమే ఎదురుచూస్తున్నట్టుంది
తనివితీరా అడుగులేస్తూ, అంతా కలియ తిరుగుతూ నేను

లేలేత చలి నాలో వెచ్చదనాన్ని పెనవేసుకుంటుంది
ఆస్వాదిస్తూ నేను... నడుస్తూ... నాతో నేను...
అనుభూతి నింపిన ఆర్ధ్రతతో మూసుకున్న నా కళ్ళు ఆకాశం వైపు చూసాయి
దేదీప్యమానంగా మెరుస్తున్న విద్యుద్దీపపు వెలుతురు తెరలు
కళ్ళలోని ఆర్ధ్రతా సాంద్రపు పొరలు నా చూపుల దారిని అడ్డగించలేకపోయాయి
దూరంగా చందమామ.... నా పండు చందమామ!
నిర్మలంగా,ప్రశాంతంగా,హాయిగా...!
ఏ చింతాలేని ఈ క్షణపు నా మనసులాగా...
ఎన్నిరోజులైంది! చిరుగాలికి ఆడే కొమ్మల చాటున దోబూచులాడే చంద్రాన్ని కనుగొని!

చాలాసార్లు ప్రకృతి నా స్థితిని అద్దం పడుతూ నాకు చూపిస్తుంది,
ఆ అద్దంలో నన్ను నేను కనుగొంటాను...

ప్రేమ గోరింటాకు

శీతాకాలపు నిండు వెన్నెల పూట
ఏకాంతం ప్రసాదించిన తొలి 'సాంగత్యపు అనుభూతి '
వారి పెదవులపై మౌన ముద్రలు వేసింది
మౌనాన్ని ఛేదిస్తూ ఆమె అడుగులు తోటలోకి పడ్డాయి
ఆతని అడుగులు ఆమెను అనుసరిస్తూ...

సన్నగా వీస్తూ తాకిన చల్ల గాలి ఆమె పరిమళాన్ని మోస్తూ
ఆతన్ని ఆమె పక్కకి రప్పించింది
చేతులు పలకరించుకున్నాయి.
ఒక్కసారిగా అడుగులు తడబడ్డాయి - ఆపై ముందుకు సాగాయి
వెచ్చదనం మౌనాన్ని కరిగిస్తూ ఉంది...

మత్తెక్కిస్తున్న సంపెంగ ఆమెను ఆహ్వానించింది
కను రెప్పలు వాల్చి ఆఘ్రాణ ముద్రలో ఆమె -ఆమెని చూసి మైమరచిపోయిన ఆతడు
ఆమె ముందుకు సాగింది,
తేరుకున్న ఆతను సెంపెంగతో ఆమె కురులని అలంకరించాడు
ఆమె పెదవులపై నవ్వుల పువ్వులు విరిసాయి - దోసెట్లో పట్టే ప్రయత్నంలో ఆతడు!
మరిన్ని పూలు అడుగులకి తివాచీ పరచాయి
చిటికెన వ్రేళ్ళు ఊసులాడుకుంటున్నాయి...

చెట్ల చాటు తొలగిన పండు జాబిల్లిని చూస్తూ నిశ్చలంగా ఆమె
ఆ కన్నుల్లో వెలుగుని చూస్తూ ఆతడు
చేతులు పెనవేసుకున్నాయి, మనో నేత్రాల చూపులు కలిసాయి
ప్రేమైక స్పర్శతో పండిన ఆమె చేతి ఎరుపుని చూసి
చిన్నబోయింది తోటలోని గోరింటాకు!
మనసులు మౌనంగానే మాట్లాడుకుంటున్నాయి...

నీ సమక్షంలో...

స్నానం చేసి బాల్కనిలోకొచ్చాను
అమాంతంగా చిరు గాలి హత్తుకుని మత్తెక్కిస్తుంది
ఆ మత్తు ఎక్కేలోగా కవ్విస్తూ దూరంగా జారుకుంది...

అప్రయత్నంగా నా పాదాలు పార్క్ వైపుకి కదిలాయి

రెండు రోజుల క్రితం వాన కురిసి ప్రకృతి చల్లబడింది
తేమను విడిపించుకున్న గాలి అప్పుడే రెక్కలు విచ్చుకున్న
సీతాకోక చిలకలా పొడి పొడిగా వడి వడిగా ప్రవహిస్తూ మైమరిపిస్తుంది

ఆశ్చర్యంగా...,
ఫ్లెడ్ లైట్కి దూరంగా ఆకాశంలో...
మీగడ 'మబ్బు చుట్టు ' మధ్యలో జాబిల్లి మెరిసిపోతుంది...
నా కళ్ళూ మెరుస్తున్నాయి... నిశ్చలంగా నేను!

అసూయ చిరుగాలిని తాకినట్టుంది, అది నా వీపు చరిచింది

నా పాదాలు కదిలాయి

ఈ ఏకాంతం నాకొక తోడుని ఆహ్వానిస్తుంది...

ప్రియా...

నువ్వు నా దరిదాపుల్లోనే ఉన్నావనే స్పృహలో
ఈ రేయి... ఈ ప్రకృతిని అనుభవించాలని ఉంది...

ఏదీ నా చుక్క?!!!

అద్దాల కిటికీ నుండి నిశీధిని నిశితంగా చూస్తూ
ఏముంది? ఈ రేయి రంగు కలిసిన నింగిలో..
నా కళ్ళని కవ్వించే దాని విశాలత్వమేమో
అప్పటి వరకు గందరగోళమై అంతా ఆవరించిన ఆలోచనలు చిన్నవై ఎటోపోతాయి
మనసుకి చల్లని ప్రశాంతతని పంచుతుంది

కానీ ఇంతలో ఒక తలపు పెద్దదై అంతా ఆవరిస్తుంది
ఏదీ నా చుక్కని?

చమక్కుమంటూ ఒక చుక్క, నన్ను చూసావా అంటున్నట్టు
ఆ చూసాను... అదిగో ఇంకో చుక్క

ఇలా ఎన్ని చుక్కలని లెక్కపెట్టలేదు ఇప్పటికి?
కానీ ఎప్పుడైనా అలసిపోయానా...?

అదిగదిగో దూరంగా పట్టించుకుంటే గాని పట్టలేని పాలపుంత
ఎన్ని పుంతలు తొక్కలేదు... నీ కోసం వెతుక్కుంటూ...

హైవే మీద కేశినేని బస్సులో వెనక హాయిగా ఉయ్యాలూపినట్టుంది
నా కనురెప్పలు వాలుతూ తేలుతున్నాయి..
ఇది అలుపు కాదు తెలుసా?
అసంకల్పిత ప్రతీకార చర్య
కళ్ళుమూసుకుంటే తను చేరువవుతుందేమోనని చిన్ని ఆశ
కలలోనైనా...

ఏదీ నా చుక్క?!!!

గౌతమీ తీరాన...

గౌతమీ తీరాన, ఏకాంత సమయాన..
విరహ వేదనతో నేను,
వీచే గాలుల్లా, సాగే ప్రవాహంలా..
తేలే ఊహల్లో నేను,

గూటికి చేరే పక్షులు,విహరించే చేపలు,
నా ఒంటరితనాన్ని ప్రశ్నిస్తూ ఉంటే...
చెలి రాదే అని, చెంత చేరదే అని..?
వెన్నెల్లో వెచ్చదనాన్ని వెతుక్కుంటున్నాను...
చంద్రుల్లో చెలి ముఖారవిందాన్ని చూసుకుంటున్నాను...
చుక్కల్లో తన చూపుల్ని అన్వేషిస్తున్నాను...

కిన్నెరసాని పాపి కొండల్ని పోటెక్కించినట్టు,
తలచే తలపుల, కలచే కలవరింతల స్రవంతి
నా గుండెల్ని...!

మైమరపు

ఇప్పటి వరకూ వాన...
ఇప్పుడే మేడ మీదకి వచ్చాను...
గంట క్రితం ఒళ్ళంతా మేఘాల ముసుగేసుకున్నట్టున్న ఆకాశం,
ఇప్పుడు కోటి కళ్ళతో ఒంటి నిండా వెన్నెల పూసుకుని నగ్నంగా నా కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్టుంది...
ఇది చూసి తేరుకుని మళ్ళీ ఆకాశం వైపు చూస్తే..,
చంద్రుడు నాకేమీ తెలియదు,నేనేమీ చూడలేదు అన్నట్టు కొబ్బరాకుల చాటున దాక్కుంటున్నాడు...
నా నుండి ఎంత దాగినా అద్దంలాంటి తడిచిన నేలకి దొరికిపోయాడు...
వీచే చల్ల గాలి తాకీ తాకనట్టు నా చూపుని మరల్చడానికా అన్నట్టు కొంటెగా నన్ను అల్లరి చేస్తుంది...
గూటికి చేరే పక్షులు నా చూపుల దారికి అడ్డంగా వెళ్తూ ఇక చూసింది చాలు అన్నట్టు నన్ను ఆట పట్టిస్తున్నాయి...
ఇంతకీ నేను ఏంచూసాను..?
దేనికీ ఈ మైమరపు?!!!

మూడేళ్ళుగా ఆహ్లాదకరమైన ఇలాంటి ప్రకృతికి దూరంగా ఉన్నాను...
కానీ ఈ మైమరపు నన్ను వెంటాడుతూనే ఉంది...

ఏకాంతం

ఢిల్లి వాతావరణం అక్టోబర్-నవంబర్లో ఆహ్లాదకరంగా ఉంటుంది…

ఇప్పుడిప్పుడే చలి కాలం మొదలైనట్టుంది…
నేను ఇంటి ముందు పార్క్లో నడుస్తున్నాను…

ఈ వాతావరణం చూస్తుంటె… నాకు...
ఏజెన్సిలొ నేను టేకూరులో ఉన్నప్పటి సాయంత్రం గుర్తుకొస్తోంది...
అప్పుడు చిన్న పడవ మీద టేకూరు ఒడ్డునుండి గోదావరి మధ్యలో ఉన్న ఇసుకతెన్నుల మీదకెళ్ళాను…

వెన్నెల వచ్చే వరకు…
చుట్టు ఉన్న కొండల ఎత్తుల్ని పోల్చుకుంటూ,
వాటి అంచుల్లొ, మబ్బుల్లొ రూపులు వెతుక్కుంటూ,
గూటికెల్లే పక్షుల వరసలని గమనిస్తూ,
ఎగిరే చేపల్ని లెక్కపెడుతూ,
చాలా దూరంలొ ఉన్న పాపి కొండల్ని చూస్తూ,
ఏకాంతంగా ఉండి పోయాను…

అప్పుడు ఒకటి అనిపించింది…
నా చెలి నా పక్కనుంటె ఎంత బాగుండు అని...
ఇప్పుడు ఇలా ఒంటరిగా నడుస్తున్నప్పుడూ...